ของขวัญชิ้นสุดท้ายถูกแกะ ทุกคนบนโต๊ะมีของ ยกเว้นคนหนึ่ง ที่ยิ้มมาหนึ่งชั่วโมงแล้วต่อหน้ากองกระดาษห่อของคนอื่น ที่ไหนสักแห่งมีคนที่ลืม หรือพัสดุยังค้างในคลัง หรือแค่รู้สึกอาย ห้องไม่เคยรู้ว่าเป็นใคร และคนที่ไม่ได้ของขวัญก็ไม่พูดสักคำ นี่คือตอนจบที่หลีกเลี่ยงได้ง่าย ข้อความสุภาพหนึ่งข้อความก่อนงานเลี้ยงมักแก้ได้
สี่ขั้นตอนเมื่อของขวัญหายไป
ให้เวลาหลังวันนัดอีกวันสองวัน
ของขวัญติดอยู่ที่ไปรษณีย์ ในกระเป๋า ในลิ้นชักที่ลืมไป ก่อนคิดอะไร ให้เวลาหลังวันนัดอีกสองสามวัน ไม่มีใครดูดีเวลาไล่ตามของขวัญในเช้าวันที่ครบกำหนด
เขียนถึงคนที่จับได้คุณ โดยไม่กล่าวโทษ
จากหน้าของคุณ ฝากโน้ตถึงคนที่จับได้คุณ: “รอของขวัญอยู่นะ ไม่รีบ แค่อยากเช็กแผนสักหน่อย” เขาอ่านโดยไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร และตอบในหน้าเดียวกัน คำถามที่เป็นมิตรได้คำตอบ การกล่าวโทษได้ความเงียบ
ถ้าไม่ขยับ บอกผู้จัดเป็นการส่วนตัว
ใช้กล่องข้อความในหน้าของคุณ มันไปถึงกล่องจดหมายของผู้จัดโดยตรง ผู้จัดมองไม่เห็นว่าใครจับได้ใคร เพราะการจับฉลากถูกปิดผนึกแม้แต่กับเขา เขาจึงชี้ตัวใครไม่ได้ แต่ส่งข้อความเตือนทั่วไปถึงทุกคนได้ ทำให้ไม่มีใครเสียหน้า
ถ้าคุณเป็นฝ่ายล่าช้า บอกก่อน
ถ้าของขวัญของคุณเป็นชิ้นที่ล่าช้า เขียนถึงคนที่คุณจับได้ (เขาอ่านโดยไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร) หรือผู้จัดก่อนวันนัด ไม่ใช่หลังวันนัด ของขวัญชิ้นเล็กที่มาทันเวลา หรือโน้ตที่สัญญาว่าจะมีชิ้นใหญ่กว่า ใจดีกว่าความเงียบ เมื่อส่งมอบแล้ว ให้ทำเครื่องหมายว่าส่งแล้ว เพื่อให้ผู้จัดรู้ว่าไปถึงแล้ว
อย่าตามหาคนผิด
อย่าถามกลุ่มว่า “ใครยังไม่ให้?” การชี้ช่องว่างต่อหน้าคนอื่นทำให้ของขวัญที่ล่าช้ากลายเป็นความอับอายสาธารณะ และถ้าของขวัญไม่มาจริงๆ ของขวัญชิ้นเล็กจากผู้จัดหรือจากคุณ นอกการจับฉลาก ราคาไม่แพงและช่วยรักษาค่ำคืนนั้นไว้
เขียนโน้ตแรกด้วยความสุภาพ
จากหน้าของคุณ คุณเขียนถึงคนที่จับได้คุณได้ เขาตอบที่นั่นโดยไม่ถูกเปิดเผยชื่อ หรือเขียนตรงถึงกล่องจดหมายของผู้จัด ทั้งสองทางไม่ผ่านแชตกลุ่ม
